Hodowla zwierząt to jeden z działów rolnictwa, obok hodowli roślin, sadownictwa, pszczelarstwa, czy rybołówstwa. Hodowla zaś to działania człowieka zmierzające do ciągłego ulepszania zwierząt, a także tworzenie nowych osobników ze ściśle z góry określoną cechą. W związku z tym hodowla nie jest dziedziną odosobnioną, ale bezpośrednio powiązaną z naukami takimi jak: fizyka, genetyka, biochemia, czy matematyka. W Polsce do zwierząt, które najczęściej są hodowane zaliczyć można: krowy, świnie, konie, owce, kozy, czy drób. Tak samo jak całej rolnictwo, tak i hodowla uzależniona jest od wielu czynników zewnętrznych, w tym także od czynników klimatycznych, glebowych, czy chorobotwórczych. Jednym zaś z najważniejszym elementem udanej hodowli jest właściwe żywienie zwierząt przez człowieka.

Cała ta działalność powinna bowiem zmierzać w kierunku zapewnienia zwierzętom warunków najbardziej sprzyjających ich bytowi, co przeniesie się w ich odpowiednią produktywność. Ważne jest również to, aby hodować zwierzęta pochodzące od najlepszych osobników. To bowiem znacznie ułatwia ich hodowlę, a następnie ich rozmnażanie. Wyboru właściwego osobnika dokonuje się poprzez sztuczną selekcję, bądź sztuczny dobór. Jednym ze zwierząt, które są w Polsce hodowane, choć w bardzo znikomym rozmiarze są owce. Hodowane są one głównie w celu uzyskania wełny, skór, mięsa, futer i mleka. Ogólnie rzecz biorąc owce charakteryzują się niewielkimi wymaganiami pokarmowymi i są mało wymagające, a można je hodować w każdej strefie klimatycznej, z pominięciem równikowej. Także przystosowanie pomieszczenia do chowu owiec nie wymaga dużych nakładów finansowych. Największa ilość owiec hodowana jest więc w krajach posiadających rozległe obszary naturalne, przeznaczone na pastwiska, a także niskie, rzadkie trawy.

Największe hodowle owiec znaleźć można w Australii oraz Chinach. W Polsce natomiast w ostatnich latach znacznie zmniejszyła się hodowla tychże zwierząt. Wszakże od kilku lat spadek ten został zahamowany i pogłowie owiec utrzymuje się na poziomie około 330 tysięcy sztuk, aczkolwiek nie jest to proces zadowalający. Polski Związek Owczarski przygotował program doskonalenia pogłowia do roku 2010, do którego hodowcy owiec podporządkowują swoje programy hodowlane. Według programu tego należy: zahamować spadek pogłowia owiec, zmienić kierunek użytkowania owiec, zorganizować stada zachowawcze oraz monitorować je. Zgodnie także z tym programem dokonano podziału owiec w Polsce na dwie grupy: rasy mateczne: merynosy, polskie owce nizinne, długowełniste i górskie oraz rasy ojcowskie: owce mięsne i plenne.


Programy te jednak na niewiele się mogą zdać, jeśli nie zmieni się sytuacja prowadząca do poprawy opłacalności chowu, w szczególności poprzez wzrost dotacji państwowych. Na poprawę sytuacji rolników wpływ mogą mieć następujące czynniki: cena wełny i skór, zwiększenie dotacji, plenność owiec, wielkość stada, typ użytkowy, metody tuczu, a także wartość paszy i jej wpływ na przyrost masy ciała. Gdyby zapewnić korzystne warunki, to hodowla owiec mogłaby stanowić alternatywę dla rolników zamieszkujących obszary posiadające słabe gleby. W Polsce główne tereny hodowli owiec to obszar centralny, karpacki i sudecki.